Het is koud in het Haagse bos en een kopje thee zou nu erg welkom zijn. Van die heerlijke of, zoals de Fransozen zouden zeggen "eerlijke" thee uit Nepal bijvoorbeeld. Door een kopje thee word je zo lekker warm van binnen.

Goed heet, door BLUE GREENS verkocht en met melk en suiker een goede oppepper voor de nachtelijke niet-dwalende, maar bewust hier in het Haagse Bos overnachtende landloper.

Want hier is hij veilig. Hij wordt in de gaten gehouden en dat betekent, dat er niemand op het idee zal komen om hem te beroven, mocht hij onverhoopt in slaap vallen.

Dat is goed mogelijk, want de lampen, die hier staan, geven niet genoeg licht om te kunnen schrijven. Het schrijven gaat nog wel, maar het is niet mogelijk om bij dit licht het geschrevene na te lezen.

Dus wordt er met schrijven gestopt nadat ook de informatie niet meer komt. Kennelijk is nu wat anders prioriteit. En dat blijkt het fysieke lichaam te zijn. Dat krijgt het koud.

Brrrrr, zat de landloper maar in Indonesië, daar is het ook 's nachts lekker warm in deze oktobernacht. Herinneringen aan de warme ontvangst aldaar en de ontmoeting met vrouwen, die graag samen een kopje thee dronken, doet het lichaam van binnenuit weer warm worden.

Een kachteltje van binnen is voor een ieder pas dan toegankelijk, als hij zijn gevoel met zijn gedachten kan verbinden. Dat betekent, dat men alle emoties toestaat.

De angst is angst, maar hoeft niet tot onbeweeglijkheid te leiden. Door hem bewust te worden en de verschillende mogelijkheden, die er zijn om deze angst niet te hoeven hebben, wordt deze angst alsmaar minder.

Geen slaapplaats voor de nacht? Nou, dan moet men in beweging blijven zodat men het niet koud krijgt. Of men moet erop gerekend hebben en dus met het meegebrachte dekentje zichzelf warm houden.

Met het dekentje en de poncho, die uit Duitsland komt, maar in St. Louis aan alle bezoekers van het gratis concert met Dave uitgedeeld werd, blijft het binnenin ook redelijk droog.

In St. Louis werden een paar gratis zomerconcerten bezocht, nadat via couch surfing aldaar een bezoek gemaakt werd. De liefde stroomde en de voorpret was enorm. Samen de "petite Camarque" bezocht en informatie uitgewisseld, die een band voor het leven schept.

Die was er natuurlijk al, maar werd door deze wandeling nog eens fysiek beleefd. De weg, die de mens gaat, blijft een verrassing, waarbij hij steeds aangenamer wordt, als hij dat doet, wat hem zelf goed doet.

Het kind in coma, dat naar huis gehaald wordt om daar te sterven, kan door het loslaten van het idee, dat niets zich ooit meer verandert, eindelijk zijn toestand veranderen, omdat de apparaten afgekoppeld worden en men niet meer van hem verwacht, dat hij zo blijft, zoals hij is.

De hoop, dat hij toch blijft leven, tegen de diagnose van de medische wereld in, maakt het mogelijk, dat dit kind inderdaad blijft leven en wel zodanig, dat hij zelf weer kan bewegen, mits hij daarbij in het begin geholpen wordt.

Vele kinderen doen precies dat, wat van ze verwacht wordt. Zij doen niets anders dan de wensen van hun familie vervullen. En dus zijn ze niet beter dan de ouders, worden officier, omdat de ouders dat niet geworden zijn, leraar of schrijver omdat.....

Doet er niet toe, wat je doet, hoe je het doet, als het je maar voldoening geeft. Als je naderhand het gevoel hebt, en het liefst ook nog tijdens het doen, dat je goed bent bezig geweest, dan ben je goed bezig geweest.

Ook al verklaart iedereen je voor gek. "Kinderen en dwazen vertellen de waarheid!" want zij zijn nog niet bang. Zij hebben nog niet de ervaring, dat pa of ma volledig uit zijn dak is gegaan, omdat gezegd werd, wat werd gezien.

De ouder, die het kind als leugenaar bestempelt, doet zichzelf niets goeds. Want door deze uitspraak raakt het kind in de war, moet kiezen of het het woord of het zien gelooft en zal dus niets meer zien of niets meer horen.

Want wat het gezien heeft, is waar en het ontkennen, omdat men bang is, dat de partner de wind van voren gaat geven over dit gedrag, veroorzaakt systeemfouten, waardoor het kind niet meer kan rekenen, geen talen kan leren, geen mensen herkent, niet op eigen benen komt, noem    maar    op.

De problemen van het algemeen dagelijks leven ontstaan doordat de waarheid met voeten getreden wordt en "men" bang is voor alles, wat men niet kent.

"Wat de boer niet kent, dat vreet hij niet?" met een vraagteken, want de echte boer onderzoek alles, omdat hij zijn hele familie te eten en te drinken wil geven en een dak boven het hoofd.

En dankzij de EU is dat alsmaar moeilijker. Want de oude stallen, waar de koeien in de winter in staan, zijn als "koeonvriendelijk" verboden. Dat komt, omdat er nieuwe boeren zijn, die het vee niet als dier zien maar als mestfabriek. De melk wordt dan ook nog naar de fabriek gestuurd, waar zij in vele delen uit elkaar gevist wordt en het melkpoeder, dat overblijft, gaat terug naar de boer.

Want dan krijgt hij per liter melk van moederkoe nog geld, terwijl als het kalf deze melk direkt zou drinken, de boer geen cent krijgt voor de melk, terwijl de meest waardevolle bestanddelen er uit zijn gehaald om "sportvoeding" en andere middelen mee te verrijken.

Het kalf krijgt dus geen volwaardig voedingsmiddel in deze stal. Wat voor melk zal dit kalf leveren, als het groot is? Vanzelf magere melk?