Door de thee, limonade, koekjes, chocolade en katjangs niet mee te nemen naar de werkplek, wordt tijd gespaard. Want door het alsmaar opstaan om iets te drinken of eten te halen of naar de wc te gaan, wordt een andere beweging gemaakt, waardoor het schrijven niet geautomatiseerd wordt en dus niet moe maakt.

De mensen, die aan de lopende band werken, moeten zichzelf wakker houden door iets anders dan hun werk, want dat is alsmaar hetzelfde. Vooral wanneer het werk bestaat uit het controleren van het spul, dat door de machine gemaakt wordt, kan het verleidelijk zijn om om je heen te kijken.

De machine produceert echter in een bepaald tempo en als de opdracht is om meteen te gillen, als hij weer aan het "smeren" is, wat betekent dat de delen, die in het zichtbereik van een auto zullen komen, een zwarte stip of vlek hebben, moet elk deel nauwkeurig bekeken worden.

Daarvoor zijn dan goede ogen nodig en alertheid. Want er moet ook inderdaad meteen gegild worden, als hij aan het smeren is. De maker van de machine heeft geen "dodenknop" gemaakt, die de controlerende medewerker zonder verder schade te veroorzaken, kan indrukken, waardoor de machine stil gaat staan.

De chef moet uit zijn hokje komen en voordat hij de machine stil heeft gezet, zijn er minstens drie exemplaren versmeerd. En als hij in gesprek is met iemand, hoort hij de noodkreet van de medewerker niet en kunnen tot 10 delen versmeerd zijn, voordat de machine stil staat.

Welke constructeur heeft deze machine gebouwd? Waarom heeft deze machine niet standaard deze "dodenknop", zodat de medewerker ook inderdaar onnodig versmeren kan voorkomen? Ligt dat aan het bedrijf, dat door deze knop niet te installeren dacht geld uit te sparen?

Dat is zoiets als een patiënt, die niet beide handen kan gebruiken een rolstoel geven, die alleen rechtuit rijdt, als je hem met twee handen bedient. Dat is schering en inslag in coma land, waar de uitgaven voor de verschillende patiënten niet overzien worden.

De medewerker, die verantwoordelijk is voor het verstrekken van de hulpmiddelen denkt, dat hij geld spaart, als hij niet het door arts en therapeut als nodig geoordeelde hulpmiddel verstrekt maar een ander.

Hierdoor komt de patiënt dus niet op de been, maar blijft in de rondte draaien en kan dus niet meer zijn eigen geld verdienen, laat staan de premie van de ziektekostenverzekering betalen.